شعر « پارسیان بخوابید ، پالایشگاه بیدار است » سروده ی دکتر سعید محمد حسنی در جشنواره شعر خوزستان به عنوان     شعر برتر برگزیده شد .                                                                                       





به گزارش سایت تحلیلی خبری - «

 اولین کتاب شعر وی در سال 1381 ( که گزیده ای از شعر های سال 1374 تا 1379 بود ) به نام " هی شب می پرد توی حرف هام " (نشر صمد) انتشار یافت و دومین کتاب در سال 1384 (که گزیده ای از شعرهای سال 1380 تا 1383 بود) به نام " ما برای اتفاق افتادیم " (نشر فرهنگ ایلیا) منتشر شد. این کتاب در بدو ورود به نمایشگاه کتاب در سال 85 به چاپ دوم رسید . در ادامه مطلب متن کامل شعر و نقدی که کوروش قناطیر بر روی این شعر چندی پس از سرایش آن نوشته است می آید  :

چندی پیش نيروهاي ملي مذهبی در نهضت آزادی قصد برپایی مراسم بزرگداشتی در سالگرد وفات مهندس بازرگان را داشتند که گویا اجازه نیافتند اینک که در دهه منتهی به سالگرد انقلاب ایران قرار داریم برایم جالب است که این مسئله و خود انقلاب ها و مسائل پس از آن را از منظری دیگر به نظاره بنشینم

انقلاب ایران محصول ائتلاف و اتحاد همه صنوف و گروهها بود از لیبرال ها تا سوسیالیستها از مذهبی تا کمونیست ها از معتدلها تا چریک ها . همه شاید تنها به این می اندیشیدند که تنها شاه و شاهی از میان برود هر کسی از ظن خود یار آن شده بود و آینده پس از شاه را چنان می دیید که خود می اندیشید به قولی آنها تنها می دانستند چه نمی خواهند . حکومت اسلامی و جمهوری اسلامی نیز که در شعارهای مردم دیده می شد را هرکسی به زعم خود تفسیر می کرد حتی کیانوری و توده ای ها که تمام توان و تلاششان را در خدمت جمهوری اسلامی نهادند برداشتشان از حکومت اسلامی حکومت مستضعفین بود و برداشتشان از مستضعف نیز طبقه کارگر بود .

با این وصف واضح است که احتمال به قدرت رسیدن همه گروهها شاید به یک اندازه بود البته با تفاوت هایی اندک اما همین مسئله موضوعاتی جنبی می آفریند به عنوان مثال اگر توده ای ها به قدرت می رسیدند شروع تاریخ انقلاب را و شروع مبارزات برای انقلاب را تا حرکت های تقی ارانی و پنجاه و سه نفر در زمان رضا شاه به عقب می کشیدند اگر ملیون به قدرت می رسیدند تاریخ کلید خوردن انقلاب را مبارزات دکتر مصدق برای نهضت ملی شدن نفت و یا مثلا عامل انقلاب را کودتای 28 مرداد می دانستند و یا ملی مذهبی ها نیز به احتمال همین عامل را معرفی می کردند و شروع مبارزه را حرکت های نهضت مقاومت ملی بعد از کودتا می دانستند و وارث آن حرکت ها را نیز به درستی نهضت آزادی می دانستند اما مذهبی های سنتی به قدرت رسیدند و شروع انقلاب و کلید خوردن آن را 15 خرداد 42 دانستند .

در یک نگاه پست مدرنیستی به این مسئله به موضوع جالبی بر می خوریم و آن اینکه تاریخ آن چیزی نیست که در گذشته رخ داده بلکه آن چیزی است که در آینده ساخته می شود و به زور رسانه های جدید پذیرانده می شود . این مسئله البته موضوع جدید و پیچیده ای است که فیلسوف بزرگی چون بودریار آن را مطرح می کند و در اینجا نمی خواهم به آن بپردازم چه که از بحث اصلی دور می شویم اما این را از آن رو گفتم که پس از انقلاب و به خصوص در دوران فعلی از مبارزات ملیون و ملی مذهبی هایی چون بازرگان و شریعتی و طالقانی و سحابی و ملیونی چون فروهر و علی شایگان و از دیگرانی چون طبری و جزنی و احمدزاده و پویان و خلیل ملکی و حنیف و لباف و از لیبرالی چون اصغر حاج سید جوادی و از شاعران شب های شعر گوته و... هیچ یادی نمی شود و ظاهرا تنها موتلفه اسلامی و بادامچیان و عسکر اولادی در انقلاب ایران مثمر ثمر بودند!!

اینک اما گذشته ها گذشته است و مردم قضاوت خود رانموده اند و در ذهن مردم هر آنچه می باید خوب یا بد جایگر شده است از این رو فرقی نمی کند مراسمی برای بزرگداشت بازرگان برپا شود و یا نشود چه که در ذهن بسیاری از مردمان او بسیار بزرگ تر از آن بوده که با مراسمی بزرگش بدارند

امروز فرقی نمی کند مزار شاملو سنگ قبر داشته باشد یا نداشته باشد مردمان بسیاری شعر اورا از برند و حتی اگر اجازه انتشار کتاب هایش را نیز ندهند فرقی نمی کند چه اینترنت چون کتابخانه ای بزرگ است در دسترس مردمان.

آنچه بودریار می گوید درست است اما نه برای اینانی که سالهاست در حافظه تاریخی مردمان ما نامشان به نیکی و بزرگی نقر شده است.