دو مطلب قبلی به گونه ای به هم مربوط بودند مطلب جدید نیز چیزی جز بررسی تبعات آنها نیست برخلاف برداشتی که از مطلب قبل شد منظور من از انتخاب شدن میرحسین موسوی صوری بودن انتخابات نبود یا حتی پیروز شدن به آسانی  و رای آوردن راحت وی نبود منظور من آن است که شاید وی در حال حاضر بهترین گزینه برای جمهوری اسلامی است در آنجا  قید شده بود که در پروسه تغییرات اجتماعی ایران و ملل سوم ما همیشه شاهد یک دایره و یک دوران و برگشت به اول بوده ایم مراحل این روند از این قرار است 1) سیستم از پیش موجود (سیستم و نظامی که نه به توسعه اقتصادی اندیشه می کند و نه به توسعه  سیاسی) 2)فشارهای نظام اقتصاد جهانی 3)رفتن به سمت اقتصاد وابسته 4) جنبش های اجتماعی واتحاد روشنفکران و آحاد جامعه 5)پیروزی جنبش و رفتن به سمت توسعه سیاسی 6) اختلاف در صنوف جنبش و به سرانجام نرسیدن آن 7)شکست جنبش و باز گشت به سیتم ازپیش موجود.

 باید بگویم این  پروسه به راحتی وقوع جنبش های اجتماعی از قبیل 2خرداد یا انقلاب57 یا ملی شدن صنعت نفت و جنبش مشروطه را تحلیل می کند علاوه بر آن دوران سازندگی یا دروازه تمدن محمدرضاشاه و یا مدرنیسم رضا شاه و یا  اصلاحات اقتصادی امیر کبیر و ناصرالدین شاه را و دلایل و شرایط انجام آنها را معرفی می کند.

در مطلب قبل منظور من آن بود که ما در نقطه ای از این دوران و دایره تاریخی هستیم که امکان حضور تاریخی شخصی چون خاتمی و تفکر توسعه سیاسی  وجود ندارد. چرا که در مقابل آن نیروها و نهادهایی هست که این پروسه را برنمی تابند و توان مقاومت در برابر آن را نیز دارند و حتی می توانند این پروسه را پیش از شروع به بن بست بکشانند. از این رو خاتمی نمی تواند حضور بیابد . من حتی در ابتدای  مطلبی که چند ماه پیس به تاریخ 3 مهر ماه  87 دراین وبلاگ قرار دادم و عنوان آن «خاتمی می آید اما اینبار بیباکانه بیا» بود  نوشتم که «خاتمی می آید اما اینبار بی باکانه بیا هرچند می دانم مردم اینبار به خاطر وضعیت اقتصادی بدشان به تو رای خواهند داد نه به خاطر توسعه سیاسی اما تو اینبار به مردم هم توجه نکن بل به قدرتی بیاندیش که یک رییس جمهور می باید داشته باشد اما در ایران ندارد مشکلات ما هنوز هم از عدم توسعه سیاسی است» منظور من آن بود که جامعه نیز اکنون آمادگی پذیرش توسعه سیاسی را ندارد و فقط به خاطر وضع نامساعد اقتصادی خواستار تغییر است و چون جامعه آمادگی این پذیرش را ندارد لذا نهادهای مخالف  به راحتی می توانند جلوی آن را بگیرند متاسفانه در ایران رفتن به سوی توسعه سیاسی نیاز به جنبش های قوی اجتماعی دارد جنبش هایی متشکل از همه صنوف اجتماعی و  متاسفانه با صبغه پوپوایستی. در حال حاضر نیزفضا برای حضور این جنبش مهیا نیست.

از سوی دیگر در این دایره تاریخی و پروسه تغییر و تکامل تدریجی جامعه ایران ، ما در زیر فشارهای نظام اقتصاد جهانی هستیم و نظام تولید ما نیز توان مقابله با آن فشارها را ندارد از این رو و بر طبق مراحل ذکر شده در بالا حکومت و سیستم آمادگی رفتن به سمت توسعه اقتصادی از نوع وابسته (کمپرادور) را دارد درست به شکلی که بعد از جنگ ، هاشمی رفسنجانی مامور انجام آن پروژه شد در آن زمان میر حسین و چپ های سنتی نماد و سمبل «سیستم از پیش موجود» بودند .اما اینک  مشکلات فرا روی نظام و تحریم های جهانی و روابط  بین المللی نیز توان رفتن به سمت توسعه اقتصادی و رشد با درصد بالا را از حکومت گرفته و حتی با تغییر دولت نیز احتمال آمادگی جهانی برای پذیرش ایران و رفع تحریم ها اندک است . اما و به هر حال نیاز به تغییر در سیستم   و توسط بخشی از نظام احساس می شود رفتن به سمت توسعه اقتصادی از نوع حکومتی و آمرانه به مردم وجنبش های اجتماعی نیاز ندارد بنا به این دلیل بود که من در مطلب قبلی آوردم که «ازاین رو در بن بست فعلی ، نظام به یک بازگشت به اول و ادامه ی نخست وزیری میرحسین روی آورده است تا به عنوان یک محلل ، شرایطی را آماده کند تا در آینده شخصی به قدرت رسد که معتقد به آتیه کشور و توسعه ی اقتصادی آن باشد . »

اشتباه من در آنجا این بود که به جای گزاره «بخشی از نظام » از لغت «نظام » استفاده کردم لذا صوری بودن انتخابات و امکان رای آوری راحت توسط میر حسین تداعی می شد که دوستان نیز تذکرات لازم را دادند و راهنمایی های دوستان مفید بود و بالاخص آقای پیمان و در کامنتی به این مورد توجه لازم را داشتند.

به هر حال اینک میر حسین در وضعیتی قرار گرفته که سالها پیش قرار گرفت و سکان حکومت را به رفسنجانی داد با این تفاوت که جا و جایگاهش عوض شده اینک وی نماد تغییر است و در سال 68 وی نماد سیستم از پیش موجود بود .

امکان رای آوردن وی نیز هرچند بالاست اما چون بخش های قدرتمندی از حکومت خواستار حضور دولت فعلی و ساختار موجودند رقابت انتخاباتی شدیدی در پیش خواهد بود . مهمترین شانس میرحسین که می توان بر روی آن حساب کرد بعد از حمایت بخشی از نظام از وی ، آمادگی جامعه برای تغییر است وقتی مردم در زیر فشارهای اقتصادی باشند آمادگی آن را که چیزی را تغییر دهند را ندارند اما آمادگی پذیرش تغییرات توسط یک بخش از نظام را دارند از این روست که بخش دیگر نظام به دنبال آن است که تا قبل از شروع انتخابات با حرکاتی از این آمادگی جلوگیری نماید  یعنی با ترتیباتی وضعیت معیشتی مردم را تا حدی بهبود بخشد از این رو نظام هماهنگ پرداخت حقوق کارمندان یا پخش سیب زمینی رایگان در نقاط محروم!! و ...  را شاهدیم و حتی وعده تک رقمی شدن تورم !! تا پایان سال را می شنویم

متاسفانه مردم ما به دلیل صدها سال خو گرفتن با سیتم ها و نظام های از پیش موجود توان و آمادگی روحی تغییر وضع موجود را ندارند جنبش های اجتماعی در ایران هیچگاه در زمان حضور و قدرت داشتن سیستم های از پیش موجود در ایران رخ نداده است از این رو بود که تقاضای طبقه الیت برای حضور خاتمی  در وضع موجود و با وجود مخالفت کلیت نظام از حضور وی خنده دار بود . جنبش های اجتماعی در ایران تنها در زمان حضور دولت ها و حکومت های طرفدار توسعه اقتصادی رخ داده که آخرین آن جنبش دو خرداد است در زمان حضور رفسنجانی.

لذا اینک نیاز است که با همه قدرت و قوت از میرحسین موسوی حمایت شود و به خصوص در مورد وضعیت فعلی و بحران آینده در صورت ادامه این وضعیت به مردم توضیح داده شود

حضور میرحسین وضعیت را بهتر خواهد کرد و نه تنها بهترین گزینه برای جمهوری اسلامی است که تنها گزینه طبقه الیت و روشنفکران نیز می باشد اما احزاب اصلاح طلب و روشنفکران از هم اکنون می باید خواستار سهم قانونی خود باشند ما نیاز داریم که یک دولت معتدل حاکم باشد تا روشنفکران و احزاب بتوانند مقدمات تقویت جامعه مدنی را فراهم نمایند. به امید آن روز.      

دو یادداشت (در حاشیه کناره گیری خاتمی و حضور میر حسین موسوی در انتخابات ریاست جمهوری)

1)جهان سوم ، جهان عجیبی است. در اکثر کشورهای جهان سوم گویی توسعه نا ممکن است برنامه ها و مدیریت ها راه به جایی نمی برد چه که مشکلات در ذات آن نظام هاست . می گویند در اینگونه نظامات ، منزلت برتر از مشروعیت است و انتساب برتر از اکتساب و لاجرم آنان که برنامه ها را به پیش می برند از توانایی لازم برای انجام این امر برخوردار نیستند و به عبارتی مشکل جهان سوم و بحران توسعه ی آن ناشی از ضعف مدیریت است . ساختار این نظامات به گونه ای است که آنها با توسعه تلازم ندارند و با آن همخوان نیستند . مشکلات دیگری نیز هست جنگ های بزرگ ، درگیری های قومی و محلی و اختلافات نژادی و نیز فساد مالی و اداری در دستگاههای آن حکومت ها و نداشتن فرهنگ توسعه .

در جامعه ی ما نیز همه این موارد کم و زیاد اما به نسبت موجود است و تا در فرهنگ به اینگونه ایم کشور ما در توسعه نیز به همین گونه خواهد ماند .

2) برای من تعجب آور بود که در یک کشور جهان سومی و بعد از گذر یک دوره ی چهارساله از مسئولیت دولتی که نه به توسعه ی سیاسی اندیشیده  و نه به توسعه ی اقتصادی ، دولتی بر سر کار آید ( خاتمی ) که می خواهد به توسعه ی سیاسی و آزادی احزاب اندیشه کند و حتی در مطلب « خاتمی و چارلی » ( در همین وبلاگ ) به تقاضای دعوت از خاتمی خندیده بودم . طرفه آنکه طنز سیاست مرا نیز در این بازی یکی از امضا کنندگان همان نامه می خواست . در مطلبی با عنوان ( نقدی بر اصلاحات ) که در اردیبهشت 87 و در سه قسمت در همین وبلاگ منتشر شد و موضوعات اصلی آن را البته در زمان تشکیل مجلس ششم در سال 78 ( 10 سال پیش از آن ) نوشته و منتشر کرده بودم این موضوع  در مورد ایران مطرح می شد که با توجه به نظریه ی وابستگی «انزوفالتو» در ملل عقب افتاده و جهان سوم و قبل از کنار رفتن  دولت هایی که فقط به حفظ وضع موجود اندیشه می کنند ( مثل دوره نخست وزیری میرحسین موسوی ) و توسعه ی سیاسی و توسعه ی اقتصادی هیچکدام را در پیش نمی گیرند و به عبارتی طالب و مجری سیستم از پیش موجود کشورند ، وضعیت خاصی رخ می دهد  و بحرانی شکل می گیرد که ناشی از فشارهای «نظام اقتصاد جهانی» است . در این گونه موارد، «نظام تولید» این کشورها توان مقاومت در برابر فشار «نظام اقتصاد جهانی» را ندارد . از این رو اینگونه ملل با بحران اقتصادی و بحران رشد روبرو می شوند و لذا به توسعه ی اقتصادی از نوع وابسته روی می آورند. فشارهای سیاسی و امنیتی را نیز بیشتر می کنند و توسعه، شکلی کاملا آمرانه به خود می گیرد ( مثل دوره ی ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی ) و ....

بعد از گذشت یکی دو دوره توسعه ( که معمولا این دوره ها 5 ساله می باشند) فشارهای ذهنی بر طبقه روشنفکر و فشارهای عینی بر طبقه محروم ناشی از  توسعه نامتوازن آنهارا متحد می کند جنبشی اجتماعی رخ می دهد و جامعه از همه ی طبقات و صنوف به گونه ای متحد خواستار توسعه سیاسی می شود و ... در نهایت پیروز هم می شوند. ( مثل 2 خرداد و پیروزی خاتمی )

اما اختلاف در مسیر حرکت و ادامه ی جنبش پیش می آید آن طبقات و صنوف ، اتحاد خود را از دست می دهند و در نهایت باز به «سیستم از پیش موجود » رجعت می کنیم . ( مثل 3تیر و پیروزی احمدی نژاد)

آری با توجه به مطالب فوق  شاید نمی باید انتظار حضور خاتمی را در انتخابات اخیر می داشتیم هر چند حضورش شاد کننده بود اما با وضعیت فعلی جامعه ما همخوان نبود وضعیت جامعه ی ما توان و آمادگی رفتن به سمت توسعه ی اقتصادی را ندارد تا چه رسد که یک گام جلوتر از آن رفته به توسعه ی سیاسی اندیشه کند.  جامعه ی ما در زیر فشارهای نظام اقتصاد جهانی از یک سو و از سمت دیگر فشارهایی همچون تحریم های شورای امنیت ، نه ابزار رفتن به سمت توسعه ی اقتصادی را دارد و نه توان تشتت داخلی و جنبش های اجتماعی و رفتن به سمت توسعه ی سیاسی را .

 از این رو امروز اگر کسی بخواهد به توسعه ی اقتصادی بیاندیشد می باید از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی و کشورهای توسعه یافته انتظار همکاری داشته با شد که با توجه به شرایط فعلی و تحریم ها مطمئنا راه به جایی نخواهد برد . رفتن به سمت توسعه سیاسی و اصلاح اساسی ساختار نیز مخالفانی قدرت مند در ایران دارد که این امر را برنمی تابند . از این رو حضور کسانی چون خاتمی یا عبدالله نوری در وادی انتخابات هم تنش های زیادی را پیش از انتخابات به وجود می آورد که می توانست حتی تا رد صلاحیت آنان بیانجامد و هم انتخابات را به یک صحنه جنگ شبیه می کرد تا به یک بازی با قواعد معلوم و هم پس از انتخابات و در صورت موفقیت اصلاح طلبان، آنگاه تنش ها شدت بیشتر می گرفت .

از اینرو برای مواجه نشدن با تبعات هر دو گونه ی توسعه ( اقتصادی و سیاسی ) و نیز گشایشی اندک در بن بست فعلی ، نظام به یک بازگشت به اول و ادامه ی نخست وزیری میرحسین روی آورده است تا به عنوان یک محلل ، شرایطی را آماده کند تا در آینده شخصی به قدرت رسد که معتقد به آتیه کشور و توسعه ی اقتصادی آن باشد .

 میرحسین و یارانش به اطمینان موافق حضور خاتمی در صحنه نبودند احتمالا حتی اگر خاتمی وارد گود انتخابات نمی شد میرحسین برای ریاست جمهوری خود را کاندیدا نمی کرد . وی شرایط فعلی را مناسب حضور خاتمی نمی داند چرا که ظاهرا ایشان نگران تشتت و تنش میان گروههای داخلی است  .

 حضور خاتمی و پاگرفتن مجدد احزابی چون مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی مطمئنا وضعیت و آرایش نیروها را به گونه ای در می آورد که تنش  شدت می گرفت . اما با توجه به آنکه میرحسین به عنوان یک شخص و بدون تقاضا و دعوت احزاب و گروهها پا به صحنه نهاده در بکارگیری نیروها اجباری نخواهد داشت و احتمالا به مصلحت و با محافظه کاری عمل خواهد کرد . مورد دیگر اینکه میر حسین موسوی به دنبال راه حلی خواهد بود تا تنش ها را حداقل میان ایران و اروپا کاهش دهد و به وضعیتی که این چهار سال در عرصه ی بین المللی برای ایران به وجود آمده پایان دهد و روابط را با کشورهای منطقه و اروپا بهبود بخشد . میرحسین با این رسالت و این احساس پا به صحنه نهاده که نه احمدی نژاد و نه خاتمی نمی توانند در شرایط فعلی برای جمهوری اسلامی مفید باشند اما آیا میر حسین در انجام نقشی که بر عهده اش محول شده یا خواهد شد موفق خواهد بود ؟ به نظر من وی فضای فراخ و بازی نخواهد داشت . آرمان و رویا و سودای بزرگ و سربالایی نیز ندارد اهل درگیر شدن نیز نیست وی به گونه ای معمولی خواهد آمد و به گونه ای معمولی حکومت خواهد کرد و اگر مشکل خاصی رخ ندهد به گونه ای معمولی خواهد رفت.

آیا شجاعپوریان عضوی از اصلاح طلبان است ؟

( در حاشیه معرفی شجاعپوریان به عنوان مسئول ستاد انتخاباتی میر حسین موسوی در خوزستان )

بیش از یک سال از انتخابات مجلس هشتم می گذرد. در آن زمان شجاعپوریان بر خلاف پیمان منعقده ، حاضر نشد از اصلاح طلبان و فقهی زاده ، کاندیدای آنان حمایت کند . من در اینجا برای اولین بار متن کامل چهار بند پیمان منعقده را منتشر می کنم :

1)     فضای تخریبی از همدیگر کاملا بسته شود و دیگر روی ندهد.

2)  دو نفر از طرف هر گروه اصلاح طلب معرفی و از روز شنبه 29/10/86 و بعد از اعلام صلاحیت  آنها جلسات ادامه داشته باشد و با توجه به اینکه اعلام نتیجه تائید صلاحیت کاندیداها نهایتا 15/12/86 می باشد و فرصت زیادی برای تبلیغ کاندیدا نفر اول باقی نیست تدبیری اندیشیده شود. اگر آقای ضرغامی خواستار شرکت در این اجماع باشند یک نفر کاندیدا معرفی نمایند که در این رابطه قرار شد آقایان .... و ..... با آقای ضرغامی صحبت نمایند.

3)  بعد از اعلام اسامی توسط هیئت اجرایی همراه با هم در بعضی از جلسات عمومی شرکت نمایند و بعضی از کاندیدا ها هم می توانند بعد از تایید صلاحیت در این جلسات شرکت نمایند.

4)  اگر کاندیدایی رد صلاحیت گردید از کاندیدای دیگری که تائید صلاحیت گردید حمایت قوی بعمل آورند ، چه به صورت سخنرانی ، چه بصورت اطلاعیه و حضور جدی در شهر و روستا .

یک سال از آن پیمان و آن انتخابات می گذرد . اصلاح طلبان بهبهان در این يك سال به شیوه های گوناگون این مسئله را به اصلاح طلبان مرکز گوشزد کرده اند و تقریبا کسی نیست که دیگر از این موضوع بی اطلاع باشد ، اما باز در زمانی که ائتلاف اصلاح طلبان استان چند نفر را به عنوان ستاد تبلیغات آقای خاتمی در خوزستان معرفی کرد یکی از آنان شجاعپوریان بود و این البته باعث تعجب ما شد . اما ترکیب به گونه ای بود که مطمئنا شجاعپوریان مسئول ستاد نمی شد . به هر حال پیش از آنکه این ستاد فعالیت خاصی را آغاز نماید خاتمی از کاندیداتوری منصرف شد ولی میرحسین موسوی در صحنه ماند . هنوز احزاب اصلاح طلب تصمیم جدی در حمایت یا عدم حمایت از میر حسین موسوی نگرفته اند و هنوز مابین نوری و کروبی و موسوی و حتی شرکت در انتخابات یکی را انتخاب ننموده اند، لذا صحیح به نظر نمی رسد افراد حزبی و اصلاح طلبان در این فضای مه آلود جانب کاندیدایی را بگیرند مگر اینکه خود را از اصلاح طلبان جدا نموده باشند . در خبرها بود که شجاعپوریان به عنوان مسئول ستاد خوزستان میرحسین معرفی شده است . اگر این خبر درست باشد که ظاهرا خبر موثقی است ایشان دوباره باز نشان می دهد به حزبی و گروهی عمل نمودن و تصمیم مشترک گرفتن بی اعتناست و فرصت ها و منافع شخصی را ترجیح می دهند.

خبر موثق بوده براي ديدن اسامي روساي ستاد هاي مير حسين به "  http://www.kalemeh.ir/pages/5379.php" مراجعه شود